- Właściwości mechaniczne
Jednym z najważniejszych parametrów jest odporność na obciążenia mechaniczne, w tym ścieranie. Najbardziej obciążone są ciągi komunikacyjne, miejsca koncentracji ruchu, np. przy bramach oraz miejsca wokół maszyn. Strefy szczególnie narażone na obciążenia mechaniczne wymagają innego rozwiązania niż pozostała część posadzki.
Poza odpornością na działanie poszczególnych substancji chemicznych, należy zwrócić uwagę na związki powstałe w wyniku potencjalnych reakcji różnych składników. Ważnymi elementami są: temperatura, stężenie oraz czas, w którym materiał posadzkowy narażony jest na działanie danej substancji. Podwyższenie temperatury najczęściej przyspiesza przebieg reakcji chemicznych, dlatego też warunki termiczne, w jakich pracuje posadzka odgrywają niebagatelną rolę. Te same związki chemiczne, ale w podwyższonej temperaturze, mogą stanowić zupełnie inne zagrożenie dla systemu posadzkowego.
Jednym z najczęstszych powodów uszkodzenia posadzki jest szok termiczny wywołany gwałtowną zmianą temperatury. Ważne jest uwzględnienie nie tylko temperatury samych maszyn czy produkowanych wyrobów, ale także otoczenia. Na etapie projektowania systemu posadzkowego należy uwzględnić specjalne rozwiązania dla miejsc gwałtownej zmiany temperatury, a szczególnie w pomieszczeniach gdzie odbywają się takie procesy jak np. gotowanie, sterylizacja lub szybkie i częste zamrażanie lub rozmrażanie.
Każda posadzka narażona jest na mniejsze lub większe naciski punktowe. W zależności od przeznaczenia konieczny jest dobór systemu odpowiedniej wytrzymałości na uderzenia i obciążenia punktowe. Ważne jest także, aby maksymalne obciążenie jednostkowe nie przekraczało wytrzymałości podłoża betonowego, na którym wykonane są posadzki epoksydowe.
Często ciągi komunikacyjne wymagają zróżnicowania faktury powierzchni ze względu na śliskość posadzki w warunkach suchych bądź mokrych. Prawdopodobieństwo rozlania płynów na posadzkę decyduje o doborze faktury powierzchni. Im większe rozwinięcie powierzchni posadzki tym mniejsze ryzyko poślizgu. Trzeba jednak pamiętać, że zwiększenie chropowatości posadzki pociąga za sobą zwiększenie nakładów na jej czyszczenie. Niezbędne jest zatem indywidualne dobranie stopnia antypoślizgowości zgodnego z konkretnymi wymaganiami.
Wiele nowoczesnych gałęzi przemysłu jak np. przemysł farmaceutyczny, kosmetyczny, spożywczy czy elektroniczny wymaga bardzo rygorystycznych warunków higienicznych. Są to obszary tzw. absolutnej czystości („clean rooms”). Posadzka musi być bezpyłowa, bezspoinowa, łatwa do czyszczenia, o zaokrąglonych narożach. Wszystko przy jednoczesnych wysokich parametrach mechanicznych i chemicznych. Ochrona podłoża przed działaniem agresywnych cieczy W większości przypadków posadzki przemysłowe muszą tworzyć barierę nieprzepuszczalną dla wszelkich agresywnych cieczy. Konieczna jest całkowita ochrona betonu i wód gruntowych przed wszelkiego rodzaju zanieczyszczeniami. W większości przypadków najważniejsza jest odporność posadzki na działanie określonych, agresywnych substancji używanych m. in. w przemyśle chemicznym, podczas galwanizacji, w przetwórstwie spożywczym. Jednocześnie zawsze należy pamiętać o odporności na termiczne i chemiczne oddziaływanie detergentów oraz pary używanej często do czyszczenia.
Posadzki w niektórych pomieszczeniach, korytarzach ewakuacyjnych, magazynach, parkingach podziemnych itp. podlegają surowym przepisom przeciwpożarowym. Posadzki epoksydowe ułożone w takich miejscach muszą być zgodne ze wszystkimi ogólnymi, lokalnymi i branżowymi przepisami przeciwpożarowymi.
Powierzchnie produkcyjne nie mogą być wyłączone z użytkowania na dłużej niż kilka dni. Dlatego konieczne jest niekiedy zastosowanie systemów posadzkowych o przyśpieszonym czasie utwardzania.
- Posadzki na świeżym i wilgotnym betonie
Wielokrotnie w czasie naprawy lub układania nowej posadzki musimy czekać wiele dni do momentu, w którym wilgotność betonu spadnie poniżej 4%.
Przewodność ładunków elektrycznych Istnieje coraz więcej dziedzin przemysłu wymagających stosowania posadzek antyelektrostatycznych. Posadzki takie konieczne są wszędzie tam, gdzie nie odprowadzone ładunki elektryczne mogą spowodować iskrzenie grożące wybuchem lub uszkodzić czułą aparaturę elektroniczną. W powyższych przypadkach należy odpowiednio dobrać system, który będzie spełniać indywidualne potrzeby klienta. osmozy brak
- Zdolność krycia zarysowań podłoża
Powstanie rys jest problemem związanym z obciążeniem dynamicznym posadzki. Konieczne jest określenie wpływu wibracji oraz obciążeń mechanicznych na stan pod- łoża i posadzki oraz wymaganej zdolności materiału do przenoszenia zarysowań podłoża.
W niektórych obiektach np. na parkingach lub w halach produkcyjnych, gdzie występują wycieki licznych agresywnych płynów, posadzka musi przekrywać zarysowania podłoża betonowego.
Posadzki epoksydowe często stosowane są w pomieszczeniach użyteczności publicznej: w korytarzach, poczekalniach, salach wystawowych i targowych. Kryteria doboru odpowiedniej warstwy nawierzchniowej są tu inne niż w przypadku hal magazynowych lub produkcyjnych, gdzie podstawowym wymogiem jest najczęściej wysoka odporność mechaniczna i chemiczna.
Tam gdzie stale przebywają i chodzą ludzie konieczne są materiały tłumiące hałas i drgania, zapewniające maksimum komfortu przy jednoczesnej wysokiej odporności na ścieranie.
- Odporność na naciski punktowe
Kółka foteli biurowych, wózków widłowych, „paleciaków” itp. mają małą średnicę i dlatego powoduj ą znaczące punktowe obciążenie posadzki. Dodatkowo ruch powoduje powstanie naprężeń ścinających i rozciągających.
Dlatego należy każdorazowo dobrać materiał posadzkowy odporny na obciążenia, którym będzie poddany w trakcie użytkowania.
Często intensywny zapach lub ulatniające się szkodliwe substancje organiczne są przyczyną zatruć zarówno wykonawców jak i użytkowników posadzek żywicznych. Dlatego zawsze należy stosować produkty o neutralnym zapachu, wolne od niebezpiecznych substancji organicznych (VOC).
Każdy użytkownik subiektywnie ocenia „ciepłotę” podłogi. Bez względu na rodzaj pomieszczenia i temperaturę otoczenia przewodność termiczna podłoża jest tutaj decydującym wskaźnikiem. Im mniejsza jest wartość Ko (<0,5 W/mK), tym milsze odczucie. Poza wartościami mierzalnymi nie można zapominać o znaczącym wpływie kolorystyki (użycie „ciepłych” i „zimnych” barw).
- Odporność na promieniowanie słoneczne (UV)
Stabilność parametrów wytrzymałościowych w czasie jest jednym z głównych wymagań każdego użytkownika. Długotrwałe działanie promieni UV może spowodować odbarwienie i przyspieszyć proces starzenia materiału.
Każdy postrzega barwę jako element wystroju wnętrza. Przy pomocy odpowiedniej kolorystyki i aranżacji wnętrza można wpływać na zachowanie i nastawienie przebywających tam osób. Różne kolory mogą także rozgraniczać obszary o różnym przeznaczeniu (np. ciągi komunikacyjne, specjalne stanowiska pracy). Żywice produkowane są w wielu kolorach zgodnych ze skalami barw wzorcowych RAL i NCS.
Należy pamiętać że partie żywic tego samego koloru wykonywanych w różnych partiach produkcyjnych mogą nieznacznie różnić się odcieniem.
- Podłoże, ocena i przygotowanie
Nowe czy stare podłoże jest zawsze podstawą systemu posadzkowego. Dokładna ocena stanu podłoża umożliwia prawidłowy dobór sposobu jego przygotowania i późniejsze bezawaryjne funkcjonowanie całego systemu posadzkowego. Krytycznym miejscem jest połączenie podłoża i warstwy żywicznej. Żywicę można układać jedynie na suchym, mocnym, dokładnie oczyszczonym i odpylonym podłożu.
- Pomiar wytrzymałości na ściskanie
Klasa betonu pod posadzki epoksydowe powinna być nie mniejsza niż B 25. W niektórych przypadkach, ze względu na spodziewane większe obciążenia mechaniczne oraz odporność krawędzi na wykruszanie, mogą być wymagane wyższe klasy betonu. Zaleca się sprawdzenie wytrzymałości na ściskanie młotkiem Schmidta w wielu miejscach. Jednak najbardziej wiarygodne są wyniki ściskania rdzeni wyciętych z podłoża.
Posadzki epoksydowe można układać na podłożu betonowym o wilgotności <4%. Pomiar należy dokonać za pomocą wilgotnościomierza, umożliwiającego dokonanie pomiaru wilgoci na głębokości ~ 1 cm bez uszkodzenia warstwy podłoża.
W przypadku braku odpowiedniego wilgotnościomierza najprostszą metodą jest tzw. „test foliowy” wskazujący migrującą parę wodną z podłoża. Arkusz folii o wymiarach 1m x 1m przykleić szczelnie taśmą do betonu. Zdjąć po 24 godzinach. Kondensacja pary i/lub ciemniejszy odcień betonu pod folią wskazują na zbyt wysoką wilgotność podłoża.
Zignorowanie temperatury podczas układania żywic może być przyczyną poważnych usterek np. niskiej przyczepności warstwy wierzchniej, występowania plam i niejednorodności, tworzenia pęcherzy itp. W czasie układania trzeba ciągle kontrolować następujące czynniki:
- temperaturę otoczenia
- temperaturę podłoża
- punkt rosy i
- wilgotność względną powietrza
Podłoże powinno być o odpowiedniej wytrzymałości, oczyszczone mechanicznie z plam oleju, elementów luźno związanych i kruchych. Mleczko z powierzchni betonu musi być usunięte, ponieważ powoduje znaczące zmniejszenie wytrzymałości na odrywanie górnej warstwy płyty. Powierzchnia powinna być równa, lekko chropowata, czysta, odpylona, sucha.
Próba „pull-off” po przygotowaniu podłoża powinna dawać wyniki wytrzymałościowe nie niższe niż 1,5 MPa. ¨
« wróć